Maksymilian Rigamonti („Newsweek Polska”) został zwycięzcą tegorocznej edycji konkursu Grand Press Photo.  Nagrodzona w GGP 2012 fotografia przedstawia prace ekshumacyjne na cmentarzu w Bykowni, gdzie odkryto groby polskich oficerów. Fotoreportaż, którego częścią jest prezentowane zdjęcie został uhonorowany I nagrodą w kategorii Życie Codzienne.

Pełna lista nagrodzonych oraz galeria zdjęć na stronie konkursu Grand Press Photo

Gratulacje!!!

Warszawa dn. 19.04.2012

Do:

Pana Premiera Donalda Tuska i Rady Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej,  Posłów Rzeczpospolitej Polskiej, Senatorów Rzeczpospolitej Polskiej

Szanowny Panie Premierze, Szanowne Panie Ministry i Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowne Panie Posłanki i Szanowni Panowie Posłowie, Szanowne Panie i Panowie Senatorowie

Fotoreporterzy z natury swego zawodu raczej milczą. Najczęściej słyszą Państwo tylko trzask migawek. Tak powinno być. Niestety, okoliczności i forma zwolnienia fotografa Grzegorza Rogińskiego z Kancelarii Premiera oraz komentarze wielu z Państwa w tej sprawie, nie pozwalają nam dłużej tylko przyglądać się decyzjom polskich władz. My, fotoreporterzy, fotografowie – dokumentaliści, jesteśmy po to, by przekazywać informacje i archiwizować historię dla pamięci przyszłych pokoleń. Dobry fotoreporter łączy umiejętności dziennikarskie, artystyczne i techniczne. Musi mieć refleks i umiejętność koncentracji, by w ułamku sekundy zarejestrować obraz, który opowie jak najwięcej o fotografowanym wydarzeniu. Niektórzy się z tym rodzą, inni latami wypracowują te umiejętności. Jak we wszystkich zawodach, warunkiem profesjonalizmu jest powtarzalność. W zawodzie fotoreportera profesjonalizm to umiejętność wykonania fotografii, która odda sens wydarzenia, za każdym razem i w każdych warunkach. (Mieliśmy skrócić ten tekst, ale Pani Poseł Joanna Kluzik – Rostkowska swoją wypowiedzią o tym, że fotografowanie najważniejszych wydarzeń w Polsce nie wymaga wielkiego kunsztu, odwiodła nas od tego skrótu.) Technologia dała wielu ludziom możliwość zarejestrowania obrazu, ale NIE KAŻDY UMIE UCHWYCIĆ SEDNO.

Od wielu lat tworzą Państwo prawo i akty wykonawcze, które prowadzą do spadku jakości fotografii prasowej i dokumentalnej. Najpierw wydawcy przeniesli koszty utrzymania warsztatów pracy na fotografów, później przestali ponosić koszty transportu i serwisowania sprzętu, teraz szukają tańszego człowieka. Fundamentalną ustawą, która zmieniła nasze życie, jak i życie wielu Polaków, była zmiana Prawa Pracy, która dopuściła umowy cywilno – prawne jako formę zatrudnienia. Prawie wszyscy fotoreporterzy zostali „zmotywowani” do założenia firm. Pan Minister Sławomir Nowak, komentując sprawę zwolnienia fotografa z Kancelarii Premiera, powiedział, że „szukano oszczędności” i starano się „zwiększać wydajność”. Czyżby kanclerz Bismarck pomylił się w XIX wieku? Ochrona pracownika nie ma sensu? Po co tworzyć prawo, którego samemu się nie realizuje? CIR natomiast oświadczył, że zatrudniając firmę zaoszczędzono na kosztach zakupu sprzętu fotograficznego. Czym jest świadczenie usług/pracy bez uwzględnienia kosztów jej wykonania?Jeśli klienci fotografów nie będą ponosić kosztów ich warsztatów pracy, przestanie istnieć ten zawód. Taki jest Państwa cel?

Jako że większość z Państwa jest liberałami, powiedzą Państwo, że jest to zdrowa wolnorynkowa sytuacja, że nikt nie jest uprzywilejowany, że każdy może rywalizować z każdym i wygrać. Tylko jak rywalizować, kiedy:

• Po pierwsze funkcjonujemy na podstawie Prawa Prasowego z 1984, którego twórcy nie wyobrażali sobie w Polsce wolnego rynku, zaistnienia internetu i niezależnych mediów. Definicja dziennikarza z tej ustawy ma się nijak do codziennej praktyki. Etat w redakcji nie jest dziś wyznacznikiem bycia fotoreporterem, a istnienia Wolnych Strzelców prawodawca z PRL nie przewidział, a raczej nie był zainteresowany ich zaistnieniem. Jesteśmy gotowi przyznać nagrodę każdemu z Państwa, kto wskaże choćby jednego członka Rady Prasowej o której mowa w rozdziale 3. ustawy.

  Panie i Panowie Parlamentarzyści, obecnie bardzo pilnie pracują Państwo nad zmianą rozdziału 5 Prawa Prasowego. A może już czas na nową Ustawę, która nie będzie podawała jako źródła Polski Rzeczpospolitej Ludowej (art.2)? O tej ustawie z całą mocą można powiedzieć, że jest archaiczna i nieprzystająca do rzeczywistości. Proszę Państwa, Panie Ministrze Kultury, czy naprawdę ta ustawa wymaga tylko kosmetycznych zmian, a problemem jest tylko rozdział dotyczący sprostowań i odpowiedzi?

• Jeśli mamy gospodarkę wolnorynkową, wszystkie podmioty powinny działać na równych zasadach. Gdzie jest zasada równych szans, kiedy obok zarejestrowanych, płacących podatki fotoreporterów, jest 30 milionów „obywatelskich” publikujących za darmo (nikt nie sprawdza, skąd mają sprzęt czy jakiego używają oprogramowania)? Pracujemy w świecie permanentnego dumpingu i nie ma urzędu, który by nas chronił. Plagą są ogłoszenia wydawców typu: „Lubisz pisać lub fotografować, chcesz wejść na koncert lub mecz? Oferujemy akredytację w zamian za materiały dziennikarskie na naszą stronę”. Przerażeni obniżeniem standardów dziennikarskich pytamy Pana Ministra Finansów, czy ktoś w ministerstwie liczy, jakie straty z tytułu „materiałów prasowych i darowizn” ponosi państwo polskie. Czy Minister Gospodarki może nam powiedzieć, jak być konkurencyjnym w wyścigu z fotodawcami, gdy wszyscy „tną koszty i szukają wydajności”, która najczęściej nie idzie w parze z jakością? Pani Minister Edukacji: co wie Polak o sztukach wizualnych po ukończeniu obecnych szkół z ich okrojonymi programami?

• Fotoreporterzy są obywatelami polskimi i funkcjonują w polskim systemie prawnym. Codziennie naruszane są nasze prawa autorskie. Często naruszający są całkowicie anonimowi (prawo internetu). Policjanci nie chcą zajmować się takimi sprawami, bo patrząc na ceny zdjęć, umarzają sprawy z powodu małej szkodliwości społecznej. Jesteśmy bezsilni. System, w którym sprawy sądowe trwają latami, stoi po stronie silniejszego, czyli wydawców i korporacji, dysponujących potężnym kapitałem. Fotoreporter, który miesiącami czeka na przelew, bo nie ma kar dla firm, które z definicji nie przestrzegają terminu 14 dniowej płatności, jest bez szans, gdy cena zdjęcia wynosi mniej niż stawka za godzinę pracy prawnika. Panie Ministrze Kultury, kiedy będą przyjęte cenniki stawek minimalnych organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi reprezentujących fotografów i czy zostaną w nich uwzględnione koszty naszej pracy? Panie Ministrze Spraw Wewnętrznych jakie podejmuje Pan działanie, by policja miała większą wiedzę na temat praw autorskich? Zna Pan, chyba, przypadek opublikowania przez komisariat w Bydgoszczy zdjęcia bez zgody i licencji? Pani Minister Edukacji: program jakiego przedmiotu i w jakim zakresie uczy Polaków poszanowania praw twórców?

• Proszę Państwa, obecnie toczy się dyskusja o zmianie Prawa Autorskiego. Ogromne poparcie zyskują pomysły o skróceniu czasu ochrony praw, o poszerzeniu dozwolonego użytku o prawo publikacji w internecie (poprawka wniesiona przez PSL). Skoro mamy tak złą i zapóźnioną cywilizacyjnie Ustawę o Prawie Autorskim i Prawach Pokrewnych, to dlaczego Unia Europejska strofuje Polskę za darmowe wypożyczanie książek z bibliotek? Nagle, 26 stycznia 2012 roku, polskie prawo autorskie stało się archaiczne i nieprzystające do potrzeb. Tylko: czyich i jakich potrzeb? Dlaczego prawa do ochrony własności producenta śrubek są bardziej zrozumiałe niż prawa własności osoby tworzącej fotografię? Dlaczego właściciel magazynu z węglem może przepisać dziecku majątek, a dzieci twórcy mają zostać z niczym, bo ich rodzić wytwarzał wartości intelektualne, a nie materialne? Nie wiemy, co było inspiracją dla posłów PSL do zgłoszonych propozycji zmian UPAiPP, ale w dyskursie publicznym pojawił się dylemat „15- letniej Zosi, która ma bloga i chce na nim opublikować cudze zdjęcie kotka”. Panie i Panowie, po pierwsze 15-letnia Zosia już dziś, jak każdy inny obywatel, na podstawie obowiązującego prawa, może umieścić, każde dzieło twórcy na swoim blogu, jeśli uzyska zgodę autora na taką publikację. Po drugie, jeśli blog będzie dostępny tylko dla przyjaciół i rodziny Zosi po zalogowaniu, żaden twórca z Zosią w sądzie nie wygra. Po trzecie, dlaczego dbamy o to, by 15-latka mogła korzystać z cudzej pracy, a nie mobilizujemy jej, by próbowała tworzyć sama? Panie Premierze: czy skokiem cywilizacyjnym, będzie to, że prawo przestanie chronić mniejszość (7 procent populacji), która ma umiejętność tworzenia, produkuje intelektualnie? Panie Ministrze Cyfryzacji i Administracji: czy i kiedy zmieni Pan tak prawo, by fotoreporterzy dostawali za darmo aparaty fotograficzne i optykę najwyższej klasy, komputery, oprogramowanie i łącze internetowe, bo po zmianach, którym Pan przyklaskuje w publicznych debatach, wielu fotografów straci możliwości sfinansowania swojego warsztatu pracy. Panie Ministrze Kultury, czy jest Pan w stanie sfinansować wszystkie projekty fotograficzne, dokumentalne, które powstają w tej chwili z pieniędzy płaconych na podstawie obecnie obowiązującego prawa autorskiego? Od dawna dyskutuje się o tym, że jeśli Państwo finansuje twórczość, to utwory te powinny trafiać do domeny publicznej. My, jako obywatele, też tak uważamy. Prosimy tylko o dane, ile projektów MKiDN sfinansował w 100 procentach? I czy jeśli skarb państwa stać na finansowanie dokumentowania polskiej rzeczywistości, to nie wystarczy zmienić regulaminu konkursów na projekty, ogłaszanych co roku przez ministerstwo bez zmieniania ustawy?

Zdajemy sobie sprawę, że prawo nigdy nie będzie doskonałe, ale wiemy, że może być mniej lub bardziej sprawiedliwe. Może tworzyć warunki do „skoku cywilizacyjnego” lub konsumować tylko to, co na tę chwilę mamy. Może nie wyrównywać szans, a uprzywilejowywać jedną stronę.

Jako obywatele liczymy, że stanowione i wykonywane przez Państwa prawo, będzie możliwe w realizacji, sprawiedliwe dla obywateli i stworzy warunki dla postępu cywilizacyjnego. Jako dziennikarze fotografujący zwracamy się z prośbą o wyciągnięcie nas z PRL-u, a jako twórcy – o nie cofanie nas do czasów sprzed konferencji berneńskiej.

Z wyrazami szacunku

w imieniu Stowarzyszenia Fotoreporterów:

Ludmiła Mitręga – Prezes, członkowie zarządu: Tomasz Jędrzejowski, Adam Tuchliński, Przemysław Wierzchowski

Maciej Goclon /Pressfocus/ i Michal Stanczyk / Cyfrasport – obsypani konfetti ; 22.04.2012 – Rzeszow .

Fot. Piotr Charchula / EDYTOR.net

Fundacja.DOC organizuje poszukiwania polskich ikon fotograficznych.

Jak POSZUKIWAĆ?

- Pomyślcie o zdjęciu (zdjęciach!) ważnym dla siebie, ale takim, które mogłoby być znane też Waszemu sąsiadowi czy koleżance z pracy.

- Szukamy polskich zdjęć – polskich autorów lub na temat Polski – autorów zagranicznych. To nie musi być też zdjęcie wykonane w granicach Polski.

- Szukamy takich zdjęć, które można nazwać IKONAMI.

- Swój typ – opis zdjęcia (albo jpg z sieci) razem z własnym imieniem i nazwiskiem – wyślijcie adres: j.kinowska@fundacjadoc.org

Termin zgłoszeń mija 15 kwietnia! Jest to zatem ostatni dzwonek, żeby zgłosić zdjęcia, które wg Was powinny znaleźć się w tym zaszczytnym gronie.

Dotychczas zgłoszone zdjęcia i opis projektu możecie znaleźć pod tym linkiem

Aleksander Prugar: Nie będzie to strona gromadząca linki do blogów a wybrane zdjęcia opublikowane w dziennikach internetowych przez foto-blogerów.

Zgłoszenia można przesyłać na adres: spinaczspina@gmail.com

Spinacz-spina.blogspot.com

Całe szczęście sprawa zbiegła się z reformą emerytalną, szeroko omawianą w mediach. Tylko dzięki temu, temat nabrał rozgłosu i jest omawiany we wszystkich środkach przekazu. Właśnie Rząd Rzeczypospolitej używa sztuczek stosowanych przez cwanych pracodawców, celem ograniczenia kosztów pracy, oszczędzając na kosztach ponoszonych przez pracodawcę na rzecz ZUS.  Tyle możemy łatwo wyczytać z linii obrony CIRu. Fakturka może być większa niż dotychczasowe wynagrodzenie brutto, ale mniejszy ZUS (bo samo-zatrudniony płaci od minimalnej krajowej, a nie od realnej kwoty) , brak kłopotów z wypowiedzeniem umowy, należnym urlopem, itd. No i firma nie choruje, czyli nie chodzi na zwolnienia lekarskie! Praktyki stosowane przez każdego przedsiębiorcę, chcącego uniknąć nadmiernych kosztów na rzecz państwa i ubezpieczeń są wykorzystywane już nie tylko przez pracodawców prywatnych, ale instytucję, która to prawo stanowi. Podobnie drażnią mnie ludzie, którzy ustalają ograniczenie prędkości do 50 km/h, a sami “na bombach” lecą koło 100.  Im wolno…

Teraz o poziomie. Media komentujące sprawę unikają tematu poziomu zdjęć.  Na tym blogu jednak wypada jakoś odnieść się do tego wątku. Poświęciłem chwilę, żeby przejrzeć dorobek CIRu publikowany na czymś co nazywa się “Flickr” i trochę mi głupio, że Premier RP udostępnia swoje zdjęcia w tej formie, bo za darmo…

Wg mnie obu Panom zdarzają się błędy edycyjne i zamieszczają zdjęcia, które nie są ani dokumentem, ani obrazkiem. Tym nie mniej na korzyść Rogińskiego przemawia jedna rzecz. On wie, o co chodzi…Po latach pracy wie, że idąc na konkretne wydarzenie, ma zrobić zdjęcie, które je zilustruje, a nie celować we wszystko co stanie mu na drodze. Rozumie też sens wykonania zdjęć “przy okazji”.  Nie chcę tutaj wydawać jednoznacznych opinii, bo fotografia “propagandowa” rządzi się swoimi prawami, ale po 9 latach oglądania takich obrazków, mając przyjąć autora wybrałbym Grześka Rogińskiego. Może Śmiarowski miał za mało czasu. Oceniam na podstawie tego co widzę, bo … na tym polega ten zawód.

Zastanawia mnie też, dlaczego KPRM chcąc oddać usługę na zewnątrz nie skorzystała z dużych agencji fotograficznych? Przecież korzystają już z PAPu w zakresie wyjazdów zagranicznych…. Wg mnie koszty nie grały roli.

Maciej Śmiarowski do niedawna nie miał za bardzo kontaktu z fotografią polityczną. Redaktor Machała, naczelny natemat.pl nie mogąc ujawnić źródła dowiedział się, że robił zlecenia dla PO, jeździł w Tuskobusie i jest dobrym znajomym Igora Ostachowicza, czyli Podsekretarza Stanu w KPRM. Jeżeli jest to prawdą, to wydaje mi się, że można robić zdjęcia z deklem na obiektywie i nie mieć żadnego dorobku, byleby znać kogo trzeba… Mam nadzieję, że tak nie jest.

Całe szczęście Grzesiek Rogiński ma archiwum, które tworzył przez lata i którego nikt mu nie zabrał. Poradzi sobie. Gorzej będzie z tymi, którzy właśnie oddają swoje zdjęcia raz na zawsze. Oni, zwolnieni z pracy w wieku lat 60, będą…nie wiem co…

Bolek

fot.  Maciej Śmiarowski/ Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

P.S. Na stronach Premiera są oczywiście lepsze zdjęcia, ale widząc to subiektywne udokumentowanie sytuacji, nie mogłem powstrzymać się, aby nie zilustrować nim artykułu.

Teoretycznie nic już nie powinno dziwić, nawet w regulaminach imprez sportowych, jednak ta informacja odbiła się szerokim echem. Z początku wszyscy chyba myśleli że to żart. Ale nie. To na poważnie. Fotografując „czarny sport” fotoreporter obowiązany jest przywdziać białą koszulę. Podobno dopuszcza się krótki rękaw, regulamin nic nie wspomina o krawacie, więc w sumie i tak nie ma co narzekać. Nie określono też fasonu butów ani dodatków.

Zastanawiałem się, jak ten pomysł rodził się w czyjejś głowie. Nie od dziś fotoreporterzy narzekają na problemy podczas fotografowania rozgrywek żużlowych, wielokrotnie dochodziło do scysji z organizatorami. Może więc, ktoś po obejrzeniu filmu „Miś” i sceny w lokalu gastronomicznym doszedł do wniosku, że „klient w białej koszuli jest mniej awanturujący się”?

No ale co będzie, jeśli po godzinie pracy biel koszuli przestanie już być tak biała jak powinna? Na żużlu szybko to, co białe staje się szare. Ktoś powinien na bieżąco kontrolować biel koszul fotoreporterów, a tych którzy się już nieco przybrudzili usuwać lub zmuszać do szybkiego przebrania koszuli. Swoją drogą, to chyba też wyzwanie dla producentów proszków do prania – w reklamach, zamiast matek przygnębionych brudem na ciuchach dzieci, które chwilę wcześniej były pokazane jak taplają się w błocie na boisku, mogliby wystąpić fotoreporterzy stojący przed pralką z szarą koszulą przyniesioną ze speedwaya.

Tak czy owak – od 9-ego kwietnia fotografujemy żużel w stroju odpustowym. Inaczej się nie da. Tylko czekać, kiedy ktoś wpadnie na pomysł, żeby fotoreporterzy dokumentujący ważne uroczystości kościelne byli ubrani ubrani w komże. Albo ci pracujący na stadionach piłkarskich w strój batmana, a na koncertach w kostium prosiaczka.

LukG

Wiktor Wołkow, jeden z najwybitniejszych polskich fotografów pejzażu i przyrody. Miał 69 lat. Był autorem ponad 100 wystaw indywidualnych i kilkunastu albumów.

fot. Andrzej Sidor/Forum

Od razu widać, że mecz nie stał na wysokim poziomie. Na parkiecie przysypia Wojtek Figurski.

fot. Piotr Pędziszewski